Okadar zor gelirki bazen hayat, cıkış yolunu bulmaya calişrirsin zifiri karanliğin hüküm sürdüğü labirentin icinde.ufak bir ışık ararsın takip edebileceğin yolunu izleyebileceğin,tanıdık bir ses ararsin seni bu dipsiz kuyudan cekip cıkaracak,sırtını yaslıyacağın kendini güvende hissedebileğin ve ümidini,hislerini kaybetmeye başlarsin mutluluğa huzura dair.
Entrasan bir denge vardir hayatta herkesin bildiği ama nasil işlediğini keşfetdemediği.sanki bir şeyi kaybetmeden onun degerini anlayamacağimiz gibi .birazda doyumsuzluktan kaynaklaniyor snırım elimizde olan degerlerin farkına varamiyoruz.Sanıyoruzki hayatimizin kumandasi elimizde istediğimiz zaman durdurabiliriz ve ona ani tatmin olana kadar yaşariz ,olmadimi geri alir tekrar yaşariz:)keşkeee!!! Böyle bir alet icat etseler dünyanın hollywood tan farkı kalmazdi herhalde.
O sihirli dokunuş vardirya hic beklemediğiniz ama gercekten cok ihtiyaciniz oldugu biran size kim olduğunuzu veya hayalleriniz olduğunu hatırlatan o temas işte.Uzun bir süredir bende o kısır döngünün icinde bulmuştum kendimi,iyice monotonlaşmaya giden bir hayat (+ev%iş)-/-(iş-%ev)denklemi yani.Biri esmer,biri kumral iki kız girdi caliştiğim mekana nerden bilebilirdimki okızlardan biri bana hayatin nekadar güzel yaşamaya değer ve uzun süredir aynaya bakmayi uuttuğumu hatırlatacağini!!!
Herşey anlayana.anlayıpta kıymetini bilene güzeldir!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder